Tengo que poner música para escribir. Para poder empezar, al menos.
Es extraño, en parte. Cada palabra "You can be the death of me" nanaani, me tira, me lleva, me guía, me estrangula, me ejercita, me reconcome, me malea. Y no sabes cuánto me gusta.
************************
Ayer estuve revisando mi "obra". Mi pequeña arquitectura tabulada. ```[[ Vomitada. Esa misma. Su juicio está próximo. No se cómo ni tampoco quiero que sea algo importante. Son 20 hojas a doble espacio. Nada más. Hay demasiado en tan poco. Lo que no soporto es verme entre mis propios deshechos literarios Soy ese puto vómito. Cada punto y seguido. Cada retahíla de cosas sin sentido. Mis manos sobre un teclado negro. Arriba y abajo. Toc toc. Como ahora. Uñas rojas. Anillo en anular. Gigante. Grotesco. Y mientras tanto tac tac tac.
Y la canción continúa en el reproductor multimedia de la página contigua. "Maybe tonight, just tell when and where...
¿ Y ´qué pasa con las dos manos?
Simplemente siguen, up and down, up and down. Excitándose. Placer. ante un cursor que se mueve hacia la derecha y que a veces, termina por bajar.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
_____________________
Lleva puestas unas alpargatas rojas, con lunares blancos. Recién compradas. Huelen a tela cortada. La pierna pendula, morena. Una voz la saluda, de fondo.
-Y no soy yo
-Ni yo tampoco
Sutil entre los lagartos, aparente entre las moscas. Gilipollas aguado. Ese soy yo.
El nombre es lo de menos. Una etiqueta más. Simplemente.
---------------
Me la pelan las voces.
Sea cual sea.
"Atrapados no ascensor"
Non estabamos atrapados no ascensor. Estaba eu. E punto. Ti seguías dentro. Inerme. Deste xeito a resolución foi cortar amarras. "adios adios" "gracias por la velada"
a tomar por culo
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario